این مسیر، فقط راهی به سوی کربلا نیست؛ سفری است از خویشتن به خدا، از دلبستگی‌های دنیا به آرامش عشق حسینی و سرانجام، نگاه به گنبد طلایی؛ سلام بر صاحب این راه و اشک‌هایی که بی‌اختیار بر گونه جاری می‌شوند؛ این همان لحظه‌ای است که تمام خستگی مسیر، جای خود را به آرامش می‌دهد.